آدمی ریشه درخاک و طبیعت زیبا دارد . آنانی که پاکروانند، نسیم دل انگیز این زیبایی اند.

گزارش برنامه : صعود به قله دوبرار به مناسبت بزرگداشت روز جهانی کوهنورد و یاد بود مرحوم آقای سعدی کیانی 

ابتدا لازم است از عزیزانمان پوزش بطلبیم چرا که دو هفته برنامه نداشتیم و در حال بررسی و آماده کردن بیلان کاری از فعالیت شش ماه اول سال بودیم .

قله دوبرار از ارتفاعات البرز غربی است که در شهرستان کرج در جوار عظیمیه و از طرف دیگر با باغستان و آبادیهای سیاهکلان و محمودآباد و از طرف شمال به آتشگاه که قدیمی ترین روستای شهرستان کرج می باشد واقع شده است. روی قله دو تپه مجاور به هم با کمترین اختلاف ارتفاع است که بسیار به هم شباهت دارند به همین دلیل به دو برار معروف است. ارتفاع برار اول 2450 متر و ارتفاع برار دوم 2470 متر از سطح دریا است. در بالای قله دو برار دو چاه حفر شده وجود دارد که گفته می شود حفر چاه دو علت دارد. یکی برای کاووش آثار باستانی و دیگر اینکه از دیر باز برای خبر دادن توسط آتش از آن استفاده می کردند.از ویژگی های بارز این قله این است که از چهار جهت امکان صعود به آن مقدور است. گونه های گیاهی این منطقه: گون ، آویشن و والک و... می باشد. گونه های جانوری: خرگوش ، روباه، گرگ، عقاب ، کمر کولی، بزکوهی و گراز می باشد.

همنوردان شرکت کننده در این برنامه: آقایان مهران کیان، نادر بنفشه، حسین بیگی، علی عباسعلی نژاد، سید جواد سید حسینی، مجید فصیحی، سپهر مجتبایی،علی دولابی ، سعید کیانی،  خانمها: افروزناصحی پور، زینب جاوید، هاجرکیانی

سرپرست برنامه :آقای سید جواد سید حسینی، میاندار آقای بیگی، عقب دار آقای عباسعلی نژاد

اتفاق خوشایندی است که در روز کوهنورد یاد کسی زنده می شود که خود برادر همه بود و عاشق کوهنوردی... کسی که قله را مکانی می دانست برای عروج. کافی بود در اوج دستش را دراز کند تا خورشید را بگیرد یا ابرها به آغوشش بیایند. برای چنان سعدی نامی ، تنها این روزها می توانست روز یادبودی باشد... سپاس از همه... که او را هنوز زنده می دانید و یادش را گرامی...

ساعت 6 صبح طبق پیامک همگی سر ساعت حضور بهم رساندند . بعد از کمی نرمش در یک ستون منظم به راه افتادیم . مسیر واقعا دیدنی بود . تمامی گروهها و حتی افراد دیگر برای گرامی داشت این روزبه کوه آمده بودند. طی مسیر همه به تبریک و خدا قوت می گفتند.ما هم به همین مناسبت به پاکسازی مسیر تا قله ادامه دادیم .از دل طبیعت می شود سیاهی را زدود...آیا از دل هم می شود آن را زدود و پاک شد؟  در مسیر سه راهی بانوان عده ای از کوهنوردان عزیز چادر برپا کرده بودند. ده دقیقه توقف داشتیم تعدادی از پیشکسوتان کوهنوردی با نواختن ساز دهنی و خواندن آواز، خستگی را از تن بدر می کردند . آقای بنفشه هم کم نگذاشتند و با این عزیزان هم صدا شدند. دوباره به راه افتادیم در طی مسیر همنوردان قدیم را می بینیم ، دلمان شاد می شود، گویی جوان می شویم و نفسی تازه می گیریم و دوباره به راهمان ادامه دادیم . در منطقه سرخپوستی آقای رحیم قره داغی دیدیم که با آواز خواندن جشن 12 سالگی درختانش را برپا کرده. زبان قاصر است از توصیف این همه مناظرزیبا... بعد از رسیدن به قله زباله ها را به ماشین محیط زیست تحویل دادیم و چند عکس یادگاری گرفتیم و به راه افتادیم کمی جلوتر برای صرف صبحانه توقف داشتیم . دوباره به راه افتادیم، بعد از عبور از کوه سیاهکلان مسیر راحتر می شود البته توقف های کوتاه بین راه هم به منظور تجدید قوا خالی از لطف نیست. جا دارد از سرپرست گروه تشکر ویژه ای داشته باشیم که با انرژی و طمأنینه به همه عزیزان کمک می کرد. با شمارش یک و دو برای گام برداری صحیح استفاده می کرد. در حین توقف آموزش های گام برداری و صخره نوردی هم طبق برنامه اجرا می شد. در ساعت 11:45دقیقه به قله دوبرار رسیدیم. حس زیبایی است که پا در نقطه ای بگذاری که پدر می ایستاده. اینجا می شود راحت نفس کشید و او را دید. اینجا به خدا نزدیک است شاید به همین دلیل پدر هم به ما نزدیک است. بعد از خواندن سرود ملی ایران و خواندن فاتحه توسط همنوردان عزیزم، با پرچم مهر البرز همنورد عزیزمان آقای پیشرویان، که جایش خیلی خالی بود، چند عکس یادگاری گرفتیم و عده ای از دوستان به نمایندگی قله دوم را هم صعود کردند . سپس مسیر بازگشت را در پیش گرفتیم .جا دارد از آقای عباسعلی نژاد به خاطر کمک هایشان  به سرپرست برنامه درعبوراز مناطق صعب العبور قدردانی کنیم. بعد از توقفی کوتاه برای صرف ناهار مسیر شن اسکی را در پیش گرفتیم و درآخر برنامه طبق روال همیشگی حلقه دوستی و اتحاد زدیم و تک تک اعضا نظرشان را در باره برنامه اعلام کردند و هم چنین یک جمله پندآمیز و دوستانه بیان کردند. بالاخره در ساعت 16 در منطقه سیاهکلان سوار اتوبرس شدیم . در منطقه گوهردشت همه از هم خداحافظی کردیم به امید هفته ای پر از شادابی و سلامتی. انشاءالله

ما در هیچ سرزمینی زندگی نمی کنیم ، ما حتی بر کره زمین هم زندگی نمی کنیم، منزل حقیقی ما قلب کسانی است که دوستشان داریم.پاینده باشید.

                                                                          تهیه گزارش: هاجر کیانی